KIG: de indeling die bepaalt of de kosten worden vergoed
Vijf niveaus, één meting – en het antwoord op de duurste vraag.
Of de wettelijke zorgverzekeraar een orthodontische behandeling vergoedt, hangt niet af van hoe scheef de tanden eruitzien, maar van een indeling: de orthodontische indicatiegroepen, kortweg KIG. Ze zijn ingevoerd om een meetbare grens te trekken tussen medische noodzaak en esthetische wens.
Hoe wordt ingedeeld
De orthodontist meet de bevinding op – in millimeters, niet op het oog. Gemeten worden onder andere de overbeet van de voortanden, het ruimtegebrek, de diepte van de beet en de afwijking in de occlusie van de zijtanden. De ernstigste afzonderlijke bevinding bepaalt het niveau.
De vijf niveaus
Niveau 1 staat voor een lichte afwijkende tandstand, niveau 5 voor een extreem uitgesproken vorm. Vanaf niveau 3 vergoedt de wettelijke zorgverzekeraar de behandeling; de niveaus 1 en 2 gelden als niet behandelingsbehoevend in de zin van de verzekeraar en moeten privé worden betaald.
Wat dat in de praktijk betekent
Een kind met duidelijk zichtbare opeengedrongen tanden kan in niveau 2 vallen als het ruimtegebrek minder dan drie millimeter bedraagt – en moet de behandeling dan zelf betalen. Omgekeerd valt een nauwelijks opvallende, maar diep vergrendelde beet onder omstandigheden in niveau 3. De indeling is niet onderhandelbaar; ze wordt samen met het behandelplan bij de verzekeraar ingediend en daar beoordeeld.
Bron: richtlijnen van de Duitse Gemeinsame Bundesausschuss voor de orthodontische behandeling.
Het belangrijkste in één oogopslag
- KIG staat voor de Duitse orthodontische indicatiegroepen – vijf niveaus van licht tot extreem uitgesproken.
- Er wordt gemeten in millimeters, niet op het oog. De ernstigste afzonderlijke bevinding bepaalt het niveau.
- Vanaf niveau 3 betaalt de wettelijke zorgverzekeraar. Niveau 1 en 2 moeten privé worden betaald.
- Zichtbaar scheef en behandelingsbehoevend in de zin van de verzekeraar zijn niet hetzelfde – dat verrast veel ouders.
Kort beantwoord
Veelgestelde vragen
De orthodontist, op grond van metingen aan modellen en röntgenfoto's. De indeling gaat met het behandelplan naar de ziektekostenverzekeraar, die haar toetst – deels door de medische dienst.
Tegen de afwijzing door de verzekeraar wel. Zinvol is dat wanneer bevindingen niet zijn meegewogen of de toestand is veranderd. De meetwaarden zelf zijn echter objectief vastgesteld en veranderen niet door een bezwaar.
Dan moet de behandeling particulier worden betaald. Vraag na welke gevolgen zonder behandeling te verwachten zijn – bij sommige bevindingen zijn die gering, bij andere niet. En laat na een tot twee jaar opnieuw indelen: tijdens de groei kan de bevinding verschuiven.
Nee. Bij volwassenen betaalt de wettelijke ziektekostenverzekering in beginsel niet, ongeacht de ernst. Uitzondering zijn ernstige kaakafwijkingen die orthodontisch en chirurgisch samen worden behandeld.